Door middel van een blog geven wij onze visie op diverse onderwerpen die voor onze doelgroep interessant zijn.

blogs

Docent en ook student

Docent en ook student

Rick van Hemert kreeg allerlei enthousiaste reacties na ons gesprek van afgelopen maand over op welke manier hij zijn autonomie behoudt. Deze maand zat ik naast Leiden Centraal in de zon met Stefanie Duijndam. Zij is op dit moment bezig met het behalen van haar PhD aan Tilburg University. Met haar heb ik het gehad over hoe zij zich door de jarenlange momenten van stress en onzekerheden heen werkt. Op dit moment wordt zij in haar functie als onderzoeker bijgestaan door haar promotoren en is ze zelf ook actief als scriptiebegeleider voor bachelor en master studenten. Ze is dus begeleider en wordt begeleid. Doordat ze er zo veel mee bezig is heeft Stefanie dus een erg complete kijk op begeleiding; exact hetgeen waar ik benieuwd naar was.

 

Van in naar voor de banken
‘’Twee dagen was ik bezig met mijn promotieonderzoek en ik stond al voor de klas. Er was iemand uitgevallen, dus werd ik gevraagd om werkgroepen te gaan geven.’’ Stefanie vertelt dat ze het spannend vond hoe de studenten haar zouden behandelen. Er was maar een klein leeftijdsverschil, waardoor ze bang was dat de studenten haar misschien niet serieus zouden nemen. Een collega kwam naar haar toe en die zei dat je maar 3 procent meer hoeft te weten dan degenen die je les geeft. Hierdoor stond ze met veel zelfvertrouwen voor de klas en liepen de werkgroepen direct goed. ‘’Op het moment zelf was het niet een ideale situatie, maar als ik nu terugkijk heb ik er wel veel van geleerd. Ook leuk is het dat ik mijn situatie in het perspectief van mijn eigen onderzoek kon bekijken. Mijn onderzoek gaat over welke invloed persoonlijkheid heeft op hoe je omgaat met emoties en stress en welke invloed dat dan weer heeft op je gezondheid. Door dit soort situaties door te gaan leer ik mijn eigen emoties en stress op een juiste manier te gebruiken.’’

 

Zwaktes laten blijken
Lesgeven is iets wat ze leuk vindt, maar het doen van haar onderzoek is hetgeen waar ze echt enthousiast van wordt. Stefanie geeft aan dat zij een erg goede en professionele band heeft met haar promotoren; ‘’Ik heb een heel erg fijn en sterk team om mij heen. Ik vind het belangrijk dat niet alles van tevoren uitgelegd is, maar dat ik ook zelf leer nadenken over de zaken. Veel zelfstandigheid voor mij dus. Mijn team kent ook mijn zwaktes, waardoor ze exact weten wanneer ze in moeten springen en dit ook altijd zullen doen.’’ Hoewel ze het fijn vindt dat haar begeleiders haar net wat beter kennen dan echt nodig, zit ook hier wel een bepaalde grens aan. ‘’Ik wil niet dat ze echt alles van me weten, dan zou het lastig worden om werk en privé gescheiden te houden. Terwijl ik dat juist erg belangrijk vind’’.

 

Paradox
Als laatste groep heeft ze nog haar mede PhD-studenten, die ongeveer in dezelfde fase van hun promotietraject zitten. ‘’Het doen van een promotieonderzoek, waarmee ik dus mijn PhD ga behalen, gaat nooit zonder tegenslagen. Het duurt waarschijnlijk zo’n vier jaar en van niks is van tevoren te voorspellen hoe het zal lopen. Als het dan even wat minder gaat is het voor mij noodzakelijk dat ik kan terugvallen op mijn mede PhD-studenten. Zij begrijpen beter waar ik dan tegenaan loop en zullen op een laagdrempelig niveau advies kunnen gegeven. Ik weet niet of ik onderzoek wel had volgehouden zonder hen. Elke keer als ik zoveel obstakels zag dat het onmogelijk leek te worden, kon ik van hen horen dat zij hetzelfde hadden meegemaakt. Weten dat ik er niet alleen voor sta helpt mij enorm in het overwinnen van obstakels. Dat is wat ik iedereen zou willen mee geven.’’  

Stefanie denkt dat het niet alleen in het onderwijs, maar in elke situatie, goed is als er meer begeleiding zou zijn van mensen op hetzelfde niveau. Dus niet alleen van leidinggevende naar werknemer, maar ook van mensen op een afdeling onderling. ‘’Begeleiding is eigenlijk een soort paradox, want je wil wel zelf dingen leren, maar ook weer niet teveel fouten maken. Het moeilijkste hieraan is om aan te voelen wat het moment is dat je naar je begeleider toe moet stappen. Daar moet je een gevoel voor krijgen. Ik denk dus dat mensen moeten leren om begeleid te worden. Om dat voor elkaar te krijgen is het vaak het beste om eerst naar mensen toe te stappen die in dezelfde situatie zitten als jij, zoals ik met mijn mede PhD studenten doe.’’  

R. Snethlage

Terug naar blogs